सोमवार, ४ जानेवारी, २०१०

लाडकी बाहुली

लाडकी बाहुली होती माझी एक

मिळणार तशी ना शोधूनी दुसर्‍या लाख

किती गोरी गोरी गाल गुलाबच फुलले

हासती केस ते सुंदर काळे कुरळे

झाकती उघडती निळे हासरे डोळे

अन ओठ जसे की आताच खुदकन हसले

अंगात शोभला झगा रेशमी लाल

केसांवर फुलले लाल फितीचे फुल

कितीतरी बाहुल्या हो्त्या मा्झ्याजवळी

पण तीच सोनुली फार मला आवडली

मी गेले तीजसह माळावर खेळाया

मी लपून म्हणते साई सुट्ट्या हो या या

किती शोध शोधली परी कुठे न ती दिसली

परतले घरी मी होउन हिरमुसलेली

स्वप्नात तीने मम रोज एकदा यावे

हलवून मला हळु माळावरती न्यावे

वाटते सारखे जावे त्याच ठिकाणी

शोधुनी पहावी पुन्हा पुन्हा ती चिमणी

जाणार कशी पण संतत पाउस धार

खल मुळी न तिजला वारा झोबे फार

पाऊस उघडता गेले माळावरती

गवतावर ओल्या मजला सापडली ती

कुणी गेली होती गाय तुडवूनी तिजला

पाहूनी दशा ती रडूच आले मजला

मैत्रिणी म्हणाल्या काय अहा हे ध्यान

केसांच्या झिपर्‍या रंगही गेला उडून

परी आवडली ती तशीच मजला राणी

लाडकी बाहली होती माझी म्हणूनी


शांता शेळके

सोमवार, १४ डिसेंबर, २००९

कशासाठी पोटासाठी

कशासाठी पोटासाठी
खंडाळ्याच्या घाटासाठी
चला खेळू आगगाडी,
झोका उंच कोण काढी?
बाळू , नीट कडी धर
झोका चाले खाली वर
ऐका कुकुक् शिटी झाली
बोगद्यात गाडी आली
खडखड भकभक
अंधारात लखलख
इंजिनाची पहा खोडी
बोगदात धूर सोडी
नका भिऊ थोडासाठी
लागे कुत्रे भित्यापाठी
उजेड तो दूर कसा
इवलासा कवडसा
नागफणी डावीकडे
कोकण ते तळी पडे
पाठमोरी आता गाडी
वाट मुंबईची काढी
खोल दरी उललासाची
दोन डोकयांचा राजमाची
पडे खळाळत पाणी
फेसाळल्या दुधावाणी
आता जरा वाटे दाटी
थंड वारा वरघाटी
डावलून माथेरान
धावे गाडी सुटे भान
तारखांब हे वेगात
मागे मागे धावतात
तार खाली वर डोले
तिच्यावर दोन होले
झाडी फिरे मंडलात
रूळ संगे धावतात
आली मुंबई या जाऊ
राणीचा तो बाग पाहू
गर्दी झगमग हाटी-
कशासाठी? पोटासाठी !
- माधव ज्युलिंअन

टप टप टाकित टापा


टप टप टप टप टाकित टापा चाले माझा घोडा
पाठीवरती जीन मखमली पायि रुपेरी तोडा !


उं उभारी दोनही कान
ऐटित वळवी मान- कमान
मधेच केव्हा दुडकत दुडकत चाले थोडा थोडा !


घोडा माझा फार हुशार
पाठीवर मी होता सवार
नुसता त्याला पुरे इषारा, कशास चाबुक ओढा


सात अरण्ये, समुद सात
ओलांडिल हा एक दमात
आला आला माझा घोडा, सोडा रस्ता सोडा !


शांता शेळके

देवाचे घर


इवल्या इवल्याशा, टिकल्या टिकल्यांचे

देवाचे घर बाई , उंचावरी
ऐक मजा तर ऐक खरी


निळी निळी वाट,
निळया निळया डोंगरात निळी निळी दरी


चांदीच्या झाडांना सोन्याची पाने
सोनेरी मैनेचे सोनेरी गाणे
सोन्याची केळी, सोन्याचा पेरू
सोनेरी आंब्याला सोन्याची कै


देवाच्या घरात गुलाबाची लादी
मऊ मऊ ढगांची अंथरली गादी
चांदण्याची हंडी, चांदण्याची भांडी
चांदोबाचा दिवा मोठा लावला वरी



ग. दि. माडगूळकर

रविवार, २९ नोव्हेंबर, २००९

श्रावणमासी


श्रावणमासी हर्ष
मानसी हिरवळ दाटे चोहिकडे
क्षणांत येते सरसर शिरवे क्षणात फिरुनी ऊन पडे।

वरती बघता इंद्रधनूचा गोफ दुहेरी विणलासे,
मंगल तोरण काय बांधिले नभोमंडपी कुणि भास !

झालासा सूर्यास्त वाटतो सांज अहाहा! ती उघडे
तरुशिखरांवर, उंच घरांवर पिवळेपिवळे ऊन पडे

उठती वरती जलदांवरती अनंत संध्याराग पहा;
सर्व नभावर होय रेखिले सुंदरेतेचे रूप महा

बलाकमाला उडता भासे कल्पसुमांची माळचि ते,
उतरुनि येती अवनीवरती ग्रहगोलचि की एकमते

फडफड करुनी भिजले अपुले पंख पांखरे सावरिती
सुंदर हरिणी हिरव्या कुरणी निजबाळांसह बागडती

खिल्लारेही चरती रानी, गोपहि गाणी गात फिरे.
मंजुळ पावा गाय तयाचा श्रावणमहिमा एकसुरे

सुवर्णचम्पक फुलला, विपिनी रम्य केवडा दरवळला;
पारिजातही बघता भामारोष मनीचा मावळला!

सुंदर परडी घेउनि हाती पुरोपकंठी शुद्धमती
सुंदर बाला या फुलमाला रम्य फुले-पत्री खुडती,

देवदर्शना निघती ललना, हर्ष माइना हृदयांत,
वदनी त्यांच्या वाचुनि घ्यावे श्रावण महिन्याचे गीत!

बालकवी

चिऊताई

उठा उठा चिऊताई
सारीकडे उजाडले
डोळे कसे मिटलेले
अजूनही अजूनही !

सोनेरी हे दूत आले
घरटयाच्या दारापाशी
डोळ्यांवर झोप कशी
अजूनही अजूनही !

लगबग पाखरे ही
गात गात गोड गाणे
टिपतात बघा दाणे
चोहीकडे चोहीकडे !

झोपलेल्या अशा तुम्ही
आणायाचे मग कोणी
बाळासाठी चारापाणी
चिमुकल्या चिमुकल्या !

बाळाचे मी घेता नाव
जागी झाली चिऊताई
उठोनिआ दूर जाई
भूर भूर भूर भूर !

कुसुमाग्रज

मन

मन वढाय वढाय
उभ्या पिकातलं ढोर
किती हाकला हाकला
फिरी येतं पिकावर
मन मोकाट मोकाट
त्याले ठायी ठायी वाटा
जशा वार्‍यानं चालल्या
पान्या वर्‍हल्यारे लाटा
मन लहरी लहरी
त्याले हाती धरे कोन ?
उंडारलं उंडारलं
जसा वारा वाहादनं
मन जहरी जहरी
याचं न्यारं रे तंतर
अरे ,ईचू साप बरा
त्याले उतारे मंतर
मन पाखरू पाखरू
त्याची काय सांगू मात ?
आता व्हत भुईवर
गेलं गेलं आभायात
मन चप्पय चप्पय
त्याले नही जरा धर
तठे व्हय्सीन ईज
आलं आलं धरतीवर
मन एवढं एवढं
तसा खाकसचा दाना
मन केवढं केवढं
आभायात बी मायेना
देवा कसं देलं मन
आस नही दुनियात
आसा कसा रे,तू योगी
काय तुझी करामत
देवा आसं कसं मन
आस कस रे घडलं
कुठे जागे पनी तुले
असं सपान पडलं।


बहिणाबाई